Nokkur

gullfalleg ljóð

sem Jósefínan sjálf

hefur frumort

(4. útgáfa mjög ákaflega
aukin og endurbætt og
betri en fyrri útgáfur)

© 2013, Jósefína Meulengracht Dietrich

I. Kapítuli: Fagnaðarljóð

Ég er glöð á góðum degi

því glóbjört strýkur hár á kinn

sólin heit á sumarvegi

og sett er mjólk á diskinn minn.

Kom ég þar sem könguló

kát í vefi löngum bjó,

afla- fékk hún föngin nóg,

flugur veiddi, söng og hló.

Fuglinn segir bí, bí, bí,

brosir Jósefína.

Kvöldmatur er kominn í

kerlinguna mína.

Dátt nú hljómar malið mitt

– músarskömmin öll –

til heljar komst hún krílið sitt

hveljur saup í Gjöll.

II. Kapítuli: Jólasálmur

Jólakalkún, jólanaut,

jólamjólk í krúsina,

jólaostinn, jólagraut,

jólatréð og músina.

III. Kapítuli: Tregróf

„Mjög er hljótt í söngva sæti“

sorgir mæða líf og önd

– fagrar steikur, fiðrað æti

farið burt í önnur lönd.

Gulri snót er gengið valt,

galar ljót í veðri spá,

heimsins grjót svo hart og kalt

heltir fót og meiðir tá.

Nú er kreppa og eymdarár

illa vært í landi

úfinn jökull öskugrár

„eldi spýr og sandi“

með ýlfri ljótu úti stár

óláns tíkarfjandi

um allar jarðir ógn og fár

eiga hund í bandi.

III. Kapítuli: Erfiljóð

Whitney Elizabeth Houston (1963 – 2012)

Í vesturheimi Whitney söng

– valt er lánið manna –

ævi sumra ekki löng

eins og dæmin sanna.

Gengið yfir gjallarbrú

– gnauða él og vindur hvín –

hefðardama hefur nú

– höfði drúpir Jósefín.

Amy Jade Winehouse (1983 – 2011)

Veröld finnst mér fækka í

fínum læðum, rófan mín,

Amy dó og döpur því

drúpir höfði Jósefín.

Sylvia Maria Kristel (1952 – 2012)

Sylvía mín kunni bæði‘að kitla‘og kjá

-yndi mörgu lofnar- lá

löngum hjá.

En hart er nú í heimi og ég hörmung frá

öllu verri en mega „mjá“

mönnum tjá.

Meinleg örlög merkislæður margar hrjá.

Brosað aldrei aftur fá

augun blá.

IV. Kapítuli: Breiðfjörð

Á sunnu kveikja, himinháa,

– horfði ég með augunum –

út um svala unni bláa

eld í bárulaugunum.

Veiðihárin vindar greiða

valsar knár úr húsunum

-fjörðinn klár við Brandur Breiða-

brátt nær árans músunum.

V. Kapítuli: Sléttubönd

Tíkur, hunda, sussum svei,

sumir vini kalla.

Slíkur vaðall, fussum fei,

fólki sæmir varla.

Léttu rímna skeiði, skott

skýrleiks, hleypir læða.

Sléttu böndin flækir flott

flóka þæfir kvæða.

VI. Kapítuli: Gagaravilla

Galdur kann ég, geira syn,

– gnauða él og vindur hvín –

menja gná við mækis hlyn

malar vísukornin sín.

VII. Kapítuli: Matvæli

Lausn ég hef á lífsgátunni loksins fundið

í rím og rétta stuðla bundið.

Kisur þurfa camembert og hvítan fiskinn,

maribo og mjólk á diskinn.

Um herta ýsu er sannleikur og segin saga

að hún kætir munn og maga

mest af öllu þessa daga.

Líst mér jafnan ljúffengt mjög og lystaukandi

flest sem hér á borð er borið

en best af öllu finnst mér slorið.

Berin eru fuglafóður

og fuglar gleðja svangan kött.

(En éta kött er, guð minn góður,

gersamlega út í hött.)

Man ég eftir matarlús

mjólkursopa í fullri krús

og huggulegri hagamús.

„Áður fyrr á árunum“

var ætur biti á diskunum

og kátt var þá hjá kisunum.

„Er nú komið annað snið

er mig næsta hryllir við“

það graðgar í sig grænmetið.

Nös á ketti‘er naumast í

nú er ostur fyrir bí

vondir siðir valda því.

VIII. Kapítuli: Tíðarfar

Út við naustin endalaust

ýlustráin vola,

því komið haustið kaldri raust

kveður austangola.

Hvorki nær í trýn né tær

og tæpast hlær á róli sín

gjólan ær með kaldar klær –

ég kúri vær í bóli mín.

Ofan gefur snjó á snjó

snjóað hefur - rófan mín -

úti skefur yfrið nóg

inni sefur Jósefín.

Inn ég smó með kalda kló

því Kári hló með grimmum hvofti

og úti‘í snjó hann illur gó

yfrið nóg í dimmu lofti.

Þetta skeður ansi oft

og enga gleður böl og þraut

þá illsku meður ýfa loft

önug veður köld og blaut.

Lífs um angurs víðan vang

voða blautt er þessa daga

og veðurspáin virðist lang-

versta heimsins raunasaga.

Gusti kalt og gráni tindur

gangi yfir landið hret

huggun er að hafa kindur

og hollt að borða súpuket.

Út um gluggann áðan fór

og undrum miklum sætti

að datt úr lofti dropi stór

með dularfullum hætti.

IX. Kapítuli: Útlenskir hættir

Flest er í skjólin nú fokið,

fjandakorn mér allri lokið.

Eins og illilegt hvæs

úti‘í hraglanda blæs

ekkisens endemis rokið.

Sæl voru sálin og maginn

– sól allan liðlangan daginn –

hjá Múhameð lá

hún Muezza'og þá

var aldeilis iðjagrænn haginn.

Hann Brynjólfur bóndi í Flóa

brokkaði lengst út í móa

– á járnuðum jó

yfir jörðina fló –

og hitti þar hálfgerðan spóa.

X. Kapítuli: Pólitísk ljóð

Sauðfjárbændur mikils met

og malandi þeim lofgjörð færi

enda þurfa kisur ket:

kótelettur, hrygg og læri.

Þegar Villi kyssir Kötu

klappa saman lófunum

allir Bretar úti'á götu

eða dilla rófunum.

Dyndilmenni dásama

að dauður er hann Ósama

en mér stendur ásama

og ætla að fá mér dósama

t.

Í boltaleikjum Balotelli ber af ljóni

og blessunin hann Berlúskóni

er býsna fínn og enginn dóni.

Ef að nú í kosningum fylgi nóg ég fengi

fjarskalega ánægð og glöð ég yrði þá.

Ég mala skyldi og kjósendur knúsa vel og lengi

og kaupa síðan allt sem þá langar til að fá.

Svo verði‘ei meira fokking fokk

og fólkið drepist ekki‘úr hor

hef ég stofnað flottan flokk

sem flestir ætla‘að kjósa´í vor.

XI. Kapítuli: Dróttkvæði

Kringum trýnið tungu

teygi vel og sveigi

kinnar um, og kanna,

kampalangar, vanga.

Gestaspjót er gustuk

góð að nefna í ljóði

er kattar þvæ ég þvotti

þófa mína og rófu.

Gott er mjög og mettar

mjólk hjá góðu fólki

langri að lepja tungu

lúra síðan dúr og

ljúfa láta rófu

langa undir vangann

mala svo og mæla

máttugum í háttum.

Fögur fönguleg og

fótalipur snótin

– kampar prýða kempu

kinn – og ótal sinnum

tungu lætur langa

læða þylja kvæði,

enda skáld og yndi

allri drótt að kalla.

XII. Kapítuli: Illar skepnur

Ráðin brugga hundar hér,

heldur skuggalegir drellir.

Af þeim stuggur stendur mér,

styr og uggur kisu hrellir.

Þótt rakkar góli rómi ljótum,

rummungs dóli úti fól,

í gulum kjól á fimum fótum

fetar sól um laut og hól.

XIII. Kapítuli: Jósefínan sjálf

Víst er slyng á vísnaþingi

vafin kynngi rófan mín,

ljóðin hringhend lengi syngi

-læðan yngis- Jósefín.

Hundar hrín'á marga máta

meður trýnin eigi frýn

og Jósefínan kampakáta

klóna brýnir upp á grín.

Ein ég lá og út á ská

auga fránu renndi, þá

fugla sá ég fara hjá

flugi á um loftin blá.

Á fluguveiðar arka ein

ýfir feldinn sumarblær,

litla skáld á grænni grein,

grettir sig og bara hlær.

Í feld sinn kollinn hváta lætur,

kúrir bæði dag‘og nætur,

ætlar sér sko ekki‘á fætur,

úti regnið grætur.

Ég er fagur femínisti og fer á kostum,

malandi læt rímið renna,

raula fyrir málstað kvenna.

Þó að fress í fúlu skapi fussi og svei-i

rófu mína loðna og langa

legg ég undir gulan vanga.

Á víðu hafi veiðihárin vindar greiða

út á bát með rá og reiða,

rösk að veiða

ýsuna og aðra fiska aflaklóin,

ætla mér og er því róin

út á sjóinn.

Tærnar á mér tíu hef og trýni þvegið

en Eiður bara í leti legið

litla greyið.

Eitt sinn gekk ég út í skóg,

amma gamla skellihló,

því ég utanundir sló

úlfinn ljóta svo hann dó.

Nú er rófan öll á iði,

orðum sóar Jósefín,

bergir nóg af boðnar miði

blessuð móinsbeðjalín.

Ég fæ mér skál af mjólk og mala í kveld

og mannfólk læt ég strjúka gulan feld

Sjá tíminn, það er fugl sem flýgur hratt.

Ég fanga‘ann samt í klærnar að ég held.

XIV. Kapítuli: Egyptaland

Þangað liggur leiðin mín

sem læðist ég í gulum draumi.

Kattarandinn óðul sín

á þar fjarri heimsins glaumi.

Ég var að snöfla í garðinum og fann ævafornan menningararf, egypskt kvæði sem hefur verið þýtt á gelísku og borist á Akranes með írskum landnámsmönnum og varðveist í garðinum mínum.

Nefið mitt í tætlur tana

tölti útí gula sól

hitti Koff og Kikkilana

og kindur uppá grænum hól.

Þessi fundur rennir styrkum stoðum undir þá tilgátu mína að Kikkilani og Koff, sem eru þekktir úr fornum kveðskap, hafi í raun verið egypskir hefðarkettir.

XV. Kapítuli: Slitrur

Bö- nú saman ber ég -gu,

be- ég hefi sjaldan -tri

ví- á skrifað vefinn -su,

vi- ég heimur kýs að -ti.

XVI. Kapítuli: Trúarleg ljóð

Helgan tigna heimsins kött,

himnafressið lofðung fleina,

síðan ber á höfði hött,

í hildi logar glyrnan eina.

Barmafullt mér boðnar ker

beittar klær og tennur hefur

fengið því að örlátt er

alvaldið og mikið gefur.

Ég þarf ekki‘að gúggla‘eða grufla neitt hér

né gá hvað menn segja og rita,

því almættið malar í eyrun á mér

allt sem mig langar að vita.