Hannes Pétursson

Söngvar til jarðarinnar XI

Illskuna, hatrið ala menn sér við barm
   úlfinn: getnað flagðsins og Loka.
   hvenær að eilífu festist hann fjötri sem heldur
og fimi hans mun ekki þoka?

Afl hans sprengdi öll hin rammgeru net
   af sér á þeirri stund sem hann var bundinn.
   Þó voru ótal haldmiklar gildrur gerðar.
En Gleipnir er ekki fundinn.

Dýrið sleit sem ull hina orðlögðu smíð
   úr ótta vorum við dóm í himnasölum
   við uppskeru breytninnar: hefnd fyrri hrasanir lesti
hefnd greidda með kvölum.

Og gengur nú laust og berar tungu og tönn
   og taumlaus frekjan kvikar í augnasteinum
   gengur laust og storkandi, stálharðir vöðvar
strengjast á traustum beinum.

Hvort mundi þola umbrot úlfsins net
   ofið úr þeirri trú að gjöful jörðin
   sé einn og kjörinn áfangastaður manna
ofan í hrollkaldan svörðinn

hverfi enginn aðeins um litla hríð
   með eilífð fyrir stafni, heldur sé dauður
   um alla framtíð, horfinn hamingju, vonlaus
horfinn aleinn og snauður?

Fjötur að hinum þræði ofinn úr ást
   til augnablikanna, tímans sem hverfull þýtur
   of dýrmæt, of dýrmæt bráð heiftúð og hatri
hroka sem einskis nýtur

ofinn úr þessari trú: sé tíminn ei hér
   tær uppspretta gleiðinnar, hverfur, sóast
   líf vort til einskis, því aðeins á þessari jörð
getur unaður, hamingja þróast?

(Ljóðið birtist árið 1959 í bókinni Í sumardölum en er hér skrifað upp eftir textanum á bls. 108—109 í 2. útgáfu Ljóðasafns Hannesar Péturssonar sem Mál og menning gaf út árið 2005.)